Un día, na cociña de Henrique, un coitelo dixo que lle gustaba unha tixola. A tixola sentiuse importante por un só momento, porque o coitelo non a deixaba tranquila ata que conseguiu que a tixola casase con el.

O día do casamento a tixola estaba moi nerviosa e tiña unhas gaña terríbeis de que se acabase todo. Polo contrario, o coitelo estaba entusiasmado e quería gozar do casamento tranquilamente.

- O coitelo e eu somos  tan diferentes que todo me parece unha broma de mal gusto por parte do coitelo: oxalá- pensou a tixola.

Ao chegar ao altar o coitelo púxose vermello e moi nervioso e, de súpeto, deulle un infarto e morreu.  A tixola sentiuse tan mal que pasou días chorando.

                     Lara Otero       1ºA  (Curso 2009/2010)

Un día (hai, aproximadamente, dous anos) apareceu unha colección editorial sobre as formigas, pero a xente non sabía que quen lera, aínda que só fora un pouquiño, dun dos oito libros que había, se convertería en formiga.
Agora, dous anos despois, a xente de máis de medio mundo somos formigas, e ao resto pouco lle falta.
Ser formiga non me gusta nada, ¿imaxinades o espantoso que é vivir nunha pequena montaña de terra? Ou escapar dun oso formigueiro?
En fin, o caso é que polo menos hai dúas formas de desfacerse de ser unha formiga, e unha delas é lendo os oito libros.
O problema é que… a unha formiga cústalle moito ler a letra tan “grande”, ou pasar páxina. Eu levo estes dous anos lendo todos os días, e so conseguir ler tres libros (con axuda de moitas outras formigas para pasar paxina).
Que se saiba ata agora, só dúas persoas en total foron capaces de ler os oito libros sendo formiga.
E a outra de volver a ser humano (que é a que intentarei eu) é ir onda o mago que vive no medio do Amazonas.
É arriscado? Si, pero xa me dirás se non merece a pena…Eu decidín emprender o camiño cunhas 20 formigas axudando.
Cando me levantei, preparei o equipaxe, non me custou moito, xa que as formigas podemos levar varias veces o noso peso, iso é a única cousa boa que ten, asegúrovolo.
Sobre tres días despois, chegamos ao Amazonas, e a partir de aí o problema comezou.
Tivemos que refuxiarnos en diversos sitios por culpa dos animais tan grandes que hai por alí, tivemos que facer un sitio para descansar cada día, etc.
Pero despois de 15 largos días, chegamos onda o mago, pero… Por qué non se nos ocorreu antes? É un humano! Como falaremos con el?
Despois de 40 minutos pensando, ocorréusenos ir facendo letras de unha en unha e escribímoslle esta mensaxe:
“Axuda, eramos humanos pero por culpa dun feitizo estamos así, por favor axuda.”
E el fíxonos caso: despois duns poucos minutos xa eramos humanos outra vez. O pesadelo acabara.

Rubén, 1º A (Curso 2009/2010)

Hai moitos moitísimos anos houbo uns neardenthales que ían en busca de comida e unha boa cova. Non daban co lugar axeitado, e os nenos xa estaban cansos, as mulleres non aguantaban os 7 bebés ás costas, os homes levaban a machada arrastro… Andaban en círculos; xa estaban ben fartos de  ver aquela árbore con forma de ovella. Todos decidiron meterse polo monte arriba e así foi.

  Pasou o tempo e íase facendo de noite. Tungus, un guerreiro da tribo, moi canso de camiñar, decidiu botarlle as culpas ao xefe. Era Punta Frouxa. Este dirixía ben o grupo pero aquel día levaba moitas cousas na cabeza. Os dous homes discutiron un cacho.

 -É todo culpa túa!- dicía Tungus.

 -Quería verte eu a ti dirixir unha tribo tan grande!

 Así pasaba o tempo; mentres, Nina, unha moza da aldea quería dicir algo. Pero nada, nin caso, eles seguían ó seu: que se nunca sabe facelo ben, que se a comida que caza estaba rancia, etc. Non pararon ata que Nina pegou un grito: “QUEREDES PARAR XA!!”

Todos miraron para ela.

 -Escoitádeme todos. Creo que xa sei onde estamos: hai que seguir un pouco máis para diante, logo xiras á esquerda, despois á dereita e un treito todo recto.

- Farémoslle caso. Pero como non sexa certo..

 E así era. Alí había un campo con moitos  froitos e bo para quedar alí. Dende aquel día fixéronlle moito máis caso ás mulleres. Dise que os descendentes destra familia son os que loitan polo dereito das mulleres.

Mariña, 1ºB. (Curso 2009/20110)

Quería marchar para Marte, pero non podía porque tiña deberes. Pero tiña a solución, o foguete  funcionaba incinerando deberes, así que comecei a miña viaxe.

Tomei a autopista interestelar, había un montón de trafico. Logo de media hora  de viaxe encontreime cunha cabina de peaxe. Fixéronme pagar 15€, viaxar polo espazo non é barato. Decidín tomar un desvío cara a unha estrada secundaria. Tardaría máis pero non tería que pagar.

 Logo de dúas horas de viaxe, deime conta de que estaba perdido. Tiven sorte, atopei un planeta. Decidín aterrar. Era un planeta moi raro: as casas eran galletas, o mar era de COLACAO  e as persoas eran donuts.

A miña cabeza so tiña unha idea COMER!!!. Traguei e traguei ata que devorei todo o planeta. Só quedou un cartel que poñía: TERRA : TERCEIRA SAIDA Á ESQUERDA.  Así encontrei o camiño á Terra.

Pero tiña un gra problema: queimara todos os deberes, e a miña nai ía estoupar cando llo dixera.

Xian, 1º B. (Curso 2009/2010)

Había unha vez un home que estaba no cárcere pola cousa máis terrible que se podía facer naquel mundo: axudar a unha anciá a cruzar a estrada por un paso de cebra.

Cando alguén visitaba o cárcere e o vía, preguntáballe sempre o mesmo:

— E ti rapaz, ¿ por que estás aquí?

O home sempre lle contaba o motivo, e a persoa que preguntaba íase pensando: “ A este tíñao que partir un raio”.

Un día, o home decidiu facer algo para saír do cárcere. O primeiro que se lle ocorreu foi cambiar as normas do país. Esa era unha boa idea pero o difícil era poñela en práctica. Por fin, o home deu coa solución. Presentouse ás eleccións de presidente nun partido independente.

Tivo que agardar varios meses ata que, por fin, chegou o gran día. O Neno, que ese era o seu nome, gañou por maioría absoluta.

Cando o nomearon novo presidente, no xornal “Boas Novas” saía de portada: “ Preso dirixe o goberno dende o cárcere”.

No segundo día de presidente cambiou as normas para poder saír da prisión.

Dese xeito, cando a xente pasaba polo cárcere xa non o miraba mal e incluso empezaba a dicir:

— Pobre!, preso por esa inxustiza.

Ata que por fin o deixaron en liberdade, para dirixir ben o goberno e para poder facer vida normal. Así foi como o mundo de antes se converteu no mundo actual, ou sexa, no mundo ó revés.

Iván Otero, 1º B

Érase unha vez unha rapaza chamada María que tiña trece anos. Vivía nunha pequena vila costeira da provincia de Pontemoreno. Nesta vila, chamada A Illa de Louro, tiña moitos amigos cos que ía xogar de vez en cando.
Un día xuntouse con Lucía para facer un traballo sobre Matemáticas, pero como nunca cadraban xuntas, decidiron partir o traballo e facelo por separado, ao día seguinte xa o xuntarían.
A María tocoulle facer a parte das ecuacións e non tiña nin idea: tantos x, que si x ó cadrado é igual a x por x…
Estaba rompéndose a cabeza cando escoitou un home berrar na rúa:
-Vendo lapis máxicos, periódicos antigos e revistas que ninguén quere!
María mercou un lapis, pois de tanto escribir e borrar rematara o grafito. Deixou o lapis na habitación e foi merendar.
Ó volver veu o seu traballo rematado ¡e con moi boa letra!
-Quen faría este traballo? Está xenial!-gritou entusiasmada
-Grazas mademoiselle- dixo o lapis cun certo acento francés.
-A onde irás agora?-preguntoulle a rapaza.
Ao que o lapis contestou:
-Irei axudar a outras rapazas coma ti, pero primeiro explicareiche o das x…
María aprendeu a facer o traballo ela soa e o lapis aprendeu a facer o das x a un millón novecentas mil rapazas máis.
E, cando chegou á escola, a mestra púxolle un dez no traballo, non só no das x, senón tamén nos demais. Grazas ó lapis!

Carmela Otero, 1º B. (Curso 2008/2009)

Esta era unha muller que vivía co seu  fillo, duns doce anos, nunha casopiña arredor dunha aldea. Quedara viúva cando o neno aínda non cumprira un ano. Eran tan pobres que o cativo andaba sempre a medio vestir e criárase, malamente, co leite dunha soa ovella que tiñan e coa caridade dalgúns veciños.

 A súa situación era moi desesperada, e a cada paso máis difícil, pero un día, o fillo, decidiu traballar. Topou cun feirante que lle ofreceu traballo. El aceptou. Tivo que traballar día e noite, non durmía e só comía un anaco de pan, o que lle daban.

 Xa farto dixo:

-Isto é peor que ser pobre! Dáme os meus cartos que me vou.

 O feirante tivo que darllos, pois dende aquela, deixou de traballar. Cando chegou á casa, a súa nai correu para abrazalo. Logo de soltalo díxolle:

 -Fillo, chegounos unha carta do estado! Queres lela?

 O fillo aceptou, a carta poñía:    

Vilaverde, Casa do Concello.

11 de febreiro de 2009

Sra. María:

 Aínda que un pouco tarde (case 12 anos), espero que lle agrade. Por fin cobrará a pensión do seu marido. Terá que pasar polo Concello e firmar uns papeis. Cobrarán  300 euros cada mes.

Perdón pola tardanza,

  XOANA

O fillo alegrouse moito, pero decidiu seguir traballando, porque os cartos non chegaban a moito. Intentou cultivar, e conseguiu que a terra dera bastantes árbores, froitas e hortalizas.

 Vindo de traballar, coñeceu unha rapaza. Namoráronse e xa tiñan pensado casar.

 Casaron nun pazo, e pouco despois o fillo levou unha gran sorpresa. Nomeárono príncipe porque ela era unha princesa! Ao contarllo á súa nai, case se desmaia. Entón, fóronse a vivir ao pazo e seguiron cobrando a pensión. Con eses cartos, fixeron moi boas reformas no reino. Non só foron felices eles, senón todo o reino grazas aos cambios.

 CRISTINA   1º B

Hai xa tempo un avión ía cara a México e, despois de escoitarse un simple “plof “, o avión caeu en picado ao mar. O noso pequeno amigo Xoán, máis coñecido como Caníbal come linguas, ía no avión e, en vez de desesperarse coma o resto da xente, acomodouse nunha pequena illa alí cerca e pasou a noite.

    Ao día seguinte almorzou un bocadillo que levaba na maleta, pero á hora do xantar non quedaba comida, entón decatouse de que algunhas persoas morreran da depresión e, ¿sabedes o que fixo? Naturalmente, como xa di o nome  “caníbal come linguas”, comeu a lingua das persoas. Así pasou un día máis.

    Comeza un novo día e Caníbal come linguas, almorza lingua. Pola tarde mira para o ceo e ve no que pon ”salvamento marítimo”, ao caníbal come linguas non lle gustaba moito a idea de que o foran a rescatar, pois xa se acostumara a comer linguas. O avión baixou, recolleu as persoas vivas e Caníbal alí quedou.  

Paula Rodríguez 1º B

Unha vez unha familia foi pasear polo monte, e pararon a descansar debaixo dunha árbore. Esa familia falaba moitas linguas e a árbore tivo envexa porque ela tamén quería falar, aínda que só fose unha lingua. Cada vez que pasaba alguén por alí e oía falar en calquera lingua, a árbore sentía moita raiba. Un día, chegaron os leñadores e toraron a árbore. Con ela fixeron papel, e era a primeira vez que unha árbore estaba contenta de que a torasen porque como o papel era para facer historias en diferentes linguas gustoulle moito. O papel foi trasladado a unha escola. Cando chegou alí puxérono nun estante cheo de po, pero despois foi parar a unha aula bastante limpa. Cando por fin empezaron a escribir nel, escribiron unha historia na lingua que mais lle gustaba, o galego. Esa historia foi a mellor da clase, e quedou exposta todo o ano.

Rosa García Moroño 1º A

O meu pai era forense de cans, a miña nai mantiña o único negocio de galletas vexetais sabor a coco na miña cidade natal.
Non vivía felices.

Un día, cando meu pai e mais miña nai xa saíran para traballar, eu quedei no sofá, vendo a programación matutina dos sábados.
Saín a coller o periódico e atopeime cun home moi ben vestido que, sacando o sombreiro dixo:
- Saúdos, bela dama. Son o excelentísimo emperador chino Li Chang, e quería saber se coñece a tenda de galletas vexetais sabor a coco. Ao meu pobo encántanlle.
- Por suposto que o sei! -contestei rapidamente.

Mentres comiamos dixo mamá:
- Hoxe na tenda vendín máis galletas que en todo o ano pasado. Chegou un chino vestido cun quimono moi bonito e díxome que quería 20 quilogramos de galletas para alimentar ao seu pobo. Un tal Li Chang.
- Que raro! -dixo papá abraiado.

Seguimos comendo e cando rematamos propuxo papá:
- Podemos dar un paseo pola cidade, ao mellor así relaxámonos un pouco máis e vimos con ánimos para traballar.
-Que boa idea! -gritamos mamá e mais eu.

Durante o paseo, miña nai non paraba de dicir:
-Mirade que bonito é iso! E aquilo!

Chegamos á casa e eu vía a meus pais máis contentos e relaxados do que nunca estiveran antes.
-Ring! Ring! Ring!-soou o teléfono.

Meu pai colleuno e isto foi o que escoitamos mamá e mais eu:
-Sí, si claro que irei.
-Por suposto, moitas grazas.
-Grazas, ata logo.

-Que pasou? Nunca che escoitei dicir tantas veces a palabra grazas!-dixo miña nai perplexa.
-Teño un traballo novo! Son profesor de Ciencias Animais na escola da cidade -contestou meu pai.
-Que ben! Canto me alegro por ti!-dixo mamá entusiasmada.

Agora, miña nai está máis contenta co seu traballo, pois cada semana ven Li Chang e pide 20 quilos de galletas; meu pai é profesor de Ciencias Animais na escola, e eu os sábados á mañá vou á piscina.
Xa somos felices…
Carmela Otero 1ºB (2008-09)