Cóntoche un conto

Un día, na cociña de Henrique, un coitelo dixo que lle gustaba unha tixola. A tixola sentiuse importante por un só momento, porque o coitelo non a deixaba tranquila ata que conseguiu que a tixola casase con el.

O día do casamento a tixola estaba moi nerviosa e tiña unhas gaña terríbeis de que se acabase todo. Polo contrario, o coitelo estaba entusiasmado e quería gozar do casamento tranquilamente.

- O coitelo e eu somos  tan diferentes que todo me parece unha broma de mal gusto por parte do coitelo: oxalá- pensou a tixola.

Ao chegar ao altar o coitelo púxose vermello e moi nervioso e, de súpeto, deulle un infarto e morreu.  A tixola sentiuse tan mal que pasou días chorando.

                     Lara Otero       1ºA  (Curso 2009/2010)

Un día (hai, aproximadamente, dous anos) apareceu unha colección editorial sobre as formigas, pero a xente non sabía que quen lera, aínda que só fora un pouquiño, dun dos oito libros que había, se convertería en formiga.
Agora, dous anos despois, a xente de máis de medio mundo somos formigas, e ao resto pouco lle falta.
Ser formiga non me gusta nada, ¿imaxinades o espantoso que é vivir nunha pequena montaña de terra? Ou escapar dun oso formigueiro?
En fin, o caso é que polo menos hai dúas formas de desfacerse de ser unha formiga, e unha delas é lendo os oito libros.
O problema é que… a unha formiga cústalle moito ler a letra tan “grande”, ou pasar páxina. Eu levo estes dous anos lendo todos os días, e so conseguir ler tres libros (con axuda de moitas outras formigas para pasar paxina).
Que se saiba ata agora, só dúas persoas en total foron capaces de ler os oito libros sendo formiga.
E a outra de volver a ser humano (que é a que intentarei eu) é ir onda o mago que vive no medio do Amazonas.
É arriscado? Si, pero xa me dirás se non merece a pena…Eu decidín emprender o camiño cunhas 20 formigas axudando.
Cando me levantei, preparei o equipaxe, non me custou moito, xa que as formigas podemos levar varias veces o noso peso, iso é a única cousa boa que ten, asegúrovolo.
Sobre tres días despois, chegamos ao Amazonas, e a partir de aí o problema comezou.
Tivemos que refuxiarnos en diversos sitios por culpa dos animais tan grandes que hai por alí, tivemos que facer un sitio para descansar cada día, etc.
Pero despois de 15 largos días, chegamos onda o mago, pero… Por qué non se nos ocorreu antes? É un humano! Como falaremos con el?
Despois de 40 minutos pensando, ocorréusenos ir facendo letras de unha en unha e escribímoslle esta mensaxe:
“Axuda, eramos humanos pero por culpa dun feitizo estamos así, por favor axuda.”
E el fíxonos caso: despois duns poucos minutos xa eramos humanos outra vez. O pesadelo acabara.

Rubén, 1º A (Curso 2009/2010)

Hai moitos moitísimos anos houbo uns neardenthales que ían en busca de comida e unha boa cova. Non daban co lugar axeitado, e os nenos xa estaban cansos, as mulleres non aguantaban os 7 bebés ás costas, os homes levaban a machada arrastro… Andaban en círculos; xa estaban ben fartos de  ver aquela árbore con forma de ovella. Todos decidiron meterse polo monte arriba e así foi.

  Pasou o tempo e íase facendo de noite. Tungus, un guerreiro da tribo, moi canso de camiñar, decidiu botarlle as culpas ao xefe. Era Punta Frouxa. Este dirixía ben o grupo pero aquel día levaba moitas cousas na cabeza. Os dous homes discutiron un cacho.

 -É todo culpa túa!- dicía Tungus.

 -Quería verte eu a ti dirixir unha tribo tan grande!

 Así pasaba o tempo; mentres, Nina, unha moza da aldea quería dicir algo. Pero nada, nin caso, eles seguían ó seu: que se nunca sabe facelo ben, que se a comida que caza estaba rancia, etc. Non pararon ata que Nina pegou un grito: “QUEREDES PARAR XA!!”

Todos miraron para ela.

 -Escoitádeme todos. Creo que xa sei onde estamos: hai que seguir un pouco máis para diante, logo xiras á esquerda, despois á dereita e un treito todo recto.

- Farémoslle caso. Pero como non sexa certo..

 E así era. Alí había un campo con moitos  froitos e bo para quedar alí. Dende aquel día fixéronlle moito máis caso ás mulleres. Dise que os descendentes destra familia son os que loitan polo dereito das mulleres.

Mariña, 1ºB. (Curso 2009/20110)

Quería marchar para Marte, pero non podía porque tiña deberes. Pero tiña a solución, o foguete  funcionaba incinerando deberes, así que comecei a miña viaxe.

Tomei a autopista interestelar, había un montón de trafico. Logo de media hora  de viaxe encontreime cunha cabina de peaxe. Fixéronme pagar 15€, viaxar polo espazo non é barato. Decidín tomar un desvío cara a unha estrada secundaria. Tardaría máis pero non tería que pagar.

 Logo de dúas horas de viaxe, deime conta de que estaba perdido. Tiven sorte, atopei un planeta. Decidín aterrar. Era un planeta moi raro: as casas eran galletas, o mar era de COLACAO  e as persoas eran donuts.

A miña cabeza so tiña unha idea COMER!!!. Traguei e traguei ata que devorei todo o planeta. Só quedou un cartel que poñía: TERRA : TERCEIRA SAIDA Á ESQUERDA.  Así encontrei o camiño á Terra.

Pero tiña un gra problema: queimara todos os deberes, e a miña nai ía estoupar cando llo dixera.

Xian, 1º B. (Curso 2009/2010)

Había unha vez un home que estaba no cárcere pola cousa máis terrible que se podía facer naquel mundo: axudar a unha anciá a cruzar a estrada por un paso de cebra.

Cando alguén visitaba o cárcere e o vía, preguntáballe sempre o mesmo:

— E ti rapaz, ¿ por que estás aquí?

O home sempre lle contaba o motivo, e a persoa que preguntaba íase pensando: “ A este tíñao que partir un raio”.

Un día, o home decidiu facer algo para saír do cárcere. O primeiro que se lle ocorreu foi cambiar as normas do país. Esa era unha boa idea pero o difícil era poñela en práctica. Por fin, o home deu coa solución. Presentouse ás eleccións de presidente nun partido independente.

Tivo que agardar varios meses ata que, por fin, chegou o gran día. O Neno, que ese era o seu nome, gañou por maioría absoluta.

Cando o nomearon novo presidente, no xornal “Boas Novas” saía de portada: “ Preso dirixe o goberno dende o cárcere”.

No segundo día de presidente cambiou as normas para poder saír da prisión.

Dese xeito, cando a xente pasaba polo cárcere xa non o miraba mal e incluso empezaba a dicir:

— Pobre!, preso por esa inxustiza.

Ata que por fin o deixaron en liberdade, para dirixir ben o goberno e para poder facer vida normal. Así foi como o mundo de antes se converteu no mundo actual, ou sexa, no mundo ó revés.

Iván Otero, 1º B